Wiedza w pigułce: Samogłoski ustne i nosowe - ę, em, en

ę piszemy, gdy w innych formach wyrazu lub w wyrazach pokrewnych słyszymy nosowość. em i en piszemy w wyrazach obcego pochodzenia, gdy przed spółgłoską wyraźnie słyszymy e + m lub e + n.

Samogłoska ę to głoska nosowa – wymawiamy ją z charakterystycznym nosowym brzmieniem. W wyrazach rodzimych prawie zawsze piszemy ę. W wyrazach zapożyczonych z innych języków może pojawić się em lub en, gdy obie głoski są wyraźnie słyszalne.

ę piszemy w wyrazach rodzimych – na końcu wyrazu i przed spółgłoskami, gdy słyszymy nosowość.

Przykłady: ręka, pięć, węzeł, zęby, tęsknię, proszę, będę, idę.

em piszemy w wyrazach obcych przed spółgłoskami b, p, gdy wyraźnie słyszymy obie głoski.

Przykłady: temperatura,ember, emblemat,empo.

en piszemy w wyrazach obcych przed spółgłoskami d, t, c, s i innymi, gdy wyraźnie słyszymy obie głoski.

Przykłady: endent, centrum, tendencja, mentor, energia.

Jak wybrać właściwą formę? Powiedz wyraz głośno. Jeśli to wyraz polski i słyszysz nosowe ę – pisz ę. Jeśli to wyraz obcy i słyszysz wyraźnie em lub en – pisz je osobno.