Dawno, dawno temu była dziewczynka, która miała na imię Basia.
Basia pewnego dnia, gdy szła przez park zobaczyła stare drzewo, które opowiedziało jej pewną wiosenną opowieść, która zaczynała się mniej więcej tak.
Pewnej jesieni dziewczynka o imieniu Ala posadziła mnie w parku jako młodego dęba. Z dnia na dzień byłem coraz większy i silniejszy. Rosły mi liście wiosną i latem, a jesienią i wczesną zimą opadały na ziemię. Wiele ptaków przysiadywało na moich gałęziach, a ja im opowiadałem bajki. Lecz któregoś dnia Ala o mnie po prostu zapomniała. Poczułem się urażony, lecz już o tym zapomniałem.
Teraz już jestem dużym dębem i starym.
Basi zrobiło się szkoda dębu, więc mu obiecała, że w każdy wiosenny dzień będzie do niego przychodziła słuchać bajek.
I tak w każdy wiosenny dzień Basia przychodziła do starego drzewa.
